Karsawina wspierała rozwój brytyjskiego baletu. Brała udział w pracach The Camargo Society i zespołu Marie Rambert – Rambert Dance Company. Tańczyła również w choreografiach Susan Salaman i Fredericka Ashtona. W latach 1930–1955 była wiceprzewodniczącą Royal Academy of Dancing w Londynie. W 1954 r. brała udział w ułożeniu kursu dla nauczycieli The Royal Academy of Dance, który zawierał najlepsze elementy baletu od przełomu wieku. Uczyła tancerzy do ról, które wcześniej kreowała. Pomagała także w The Royal Ballet przy produkcji Giselle. Karsawina dużo pisała. Jej autobiografia Theatre Street (1930) skupia się głównie na jej karierze w Teatrze Maryjskim, późniejsze treningi i występy opisała w serii artykułów dla Dancing Times (1964–1965), w których relacjonuje swoje nauki u kolejnych wielkich nauczycieli, m.in. Pavela Gerdt’a (jej ojciec chrzestny) miał wpływ na rozwój jej stylu, gdyż Tamara była znana raczej z artyzmu niż poprawnej techniki tańca, Jewgienija Sokolova, który rozwinął u Karsawiny prędkość i precyzję ruchu, czy Catheriny Beretta, która wzmocniła jej technikę i wytrzymałość.

Po śmierci męża 1951 r. Karsawina mieszkała nadal w Hampstead do 1974 roku, kiedy stan zdrowia zmusił ją do zamieszkania w domu opieki w Amersham w pobliżu Beaconsfield, gdzie zmarła 26 maja 1978 r.