Oprócz tego na pokładzie znajdował się manometr, ukazujący ciśnienie na zewnątrz okrętu i sondy termometryczne, a także elektryczny zegar dwudziestoczterogodzinny i prędkościomierz.
Na wyposażeniu statku znajdował się także aparat fotograficzny, kilofy, stroje do nurkowania na dużych głębokościach, wiatrówki z pociskami elektrycznymi, oraz niewielka łódź wiosłowo-żaglowa, służąca do przejażdżek i połowów. Przylegała ona ściśle do górnej części kadłuba Nautilusa, wypełniając dostosowaną do niej wklęsłość. Była ona szczelna, przymocowana na mocnych sworzniach i połączona z okrętem przewodem telegraficznym. Wchodziło się do niej za pomocą podwójnego otworu – po wejściu załogi do łodzi, zamykało się otwór w kadłubie statku, a następnie w kadłubie łodzi i odpływało na powierzchnię.
Rozwiązania techniczne i nieścisłości W dziedzinie architektury i zastosowań okrętu podwodnego Juliusz Verne opisał elementy, które w przyszłości zostały zastosowane w realnych okrętach podwodnych, jak śluzy powietrzne i wodoszczelne grodzie. Autor opisał też stosowanie elektryczności, zarówno do napędu, jak i w kuchni, a także elektrycznych chronometrów. Podobnie podwójny kadłub, z teownikami, zastosowany w Nautilusie, istnieje choć działa w nieco inny sposób w nowoczesnych okrętach podwodnych.