Pływalność statku wynosiła 10%, porównywalnie do okrętów nuklearnych. Misja Nautilusa była podobna do tej współczesnych okrętów (bojowa i naukowa), opisano też podróżowanie na niewielkich głębokościach w specjalnych kombinezonach. Wiele założeń technicznych autora mija się jednak z prawdą. Kompas magnetyczny nie miałby racji bytu w zamkniętej puszce z blach stalowych, jaką był okręt. Kadłub o średnicy 8 m nie mógłby wytrzymać ciśnienia ok. 1600 barów, panującego na głębokości 16 000 metrów, do której zanurzał się Nautilus. Grubość powłoki musiałaby być tak wielka, że ciężar okrętu przewyższyłby znacznie wypór. W powieści grubość wynosiła zaledwie 30 cm, a waga ponad 450 t. Słaba pływalność i kształt statku mogłyby spowodować przy szybkości 10-12 węzłów nieoczekiwane zanurzenie, a kształt Nautilusa i materiały użyte do jego budowy nie umożliwiałyby zanurzenia większego niż 200 m, zresztą w ogóle żegluga podwodna nie mogłaby być możliwa, ze względu na złe umieszczenie uchylnych płaszczyzn.