W 1979 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Białorusi i zaczął podejmować wysiłki w kierunku uzyskania stanowiska kierowniczego w kołchozieAlaksandr Łukaszenka powiedział Wasilowi Leonauowi, który wówczas był sekretarzem partii w Mohylewie odpowiedzialnym za rolnictwo, że chciałby być przewodniczącym kołchozu. Argumentował to tym, że „urodził się na wsi i chciałby zarządzać rolnictwem”. Wasil Leonau poradził mu, by zdobył odpowiednie wykształcenie, dlatego Łukaszenka podjął później studia rolnicze. Patrz: . W latach 1980–1982 ponownie znalazł się w wojsku, służąc w 120. Gwardyjskiej Dywizji Piechoty Zmechanizowanej Sił Zbrojnych ZSRR w Mińsku jako zastępca ds. politycznych dowódcy kompanii czołgów w jednostce wojskowej nr 04104.

W latach 1982–1983 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego kołchozu „Udarnik” w rejonie szkłowskim. W latach 1983–1985 był zastępcą dyrektora Szkłowskiego Kombinatu Materiałów Budowlanych. W 1985 roku ukończył Białoruską Państwową Akademię Gospodarstwa Wiejskiego, zdobywając wykształcenie ekonomisty produkcji rolno-przemysłowej. W latach 1985–1987 pracował jako sekretarz komitetu partyjnego kołchozu im. Lenina. Od marca 1987 do lipca 1994 roku (według innych źródeł – do 1990 roku) pracował jako dyrektor sowchozu „Haradziec” w rejonie szkłowskim.