thumb|300px|Nabój 9 × 39 mm z pociskiem SP-6, widoczny wystający rdzeń przeciwpancerny 9 × 39 mm – nabój pośredni opracowany w latach 80. XX wieku w Związku Radzieckim.

Historia konstrukcji Powodem poszukiwań nowej amunicji do wytłumionej broni strzeleckiej było szerokie stosowanie w Afganistanie kamizelek kuloodpornych, których nie mógł pokonać pocisk US (masa pocisku 12,50 g, masa ładunku miotającego 0,75 g, nabój o zmniejszonej prędkości początkowej pocisku) kalibru 7,62 × 39 mm stosowany w wytłumionych wersjach AK. Zmusiło to władze radzieckie, prowadzące wojnę na terenie Afganistanu, do szukania nowej amunicji o lepszej penetracji osłon osobistych.

Nabój 9 × 39 mm został opracowany przez zespół: konstruktor N.W. Zabielin i technolog Ł.S. Dworianinow na początku lat 80. XX wieku. Początkowo pracowano nad nowym nabojem kalibru 7,62 mm o zwiększonej przebijalności, ale zmiana założeń taktycznych spowodowała porzucenie tego obiecującego kalibru. Założono, że nabój ma skutecznie razić cele w kamizelce kuloodpornej 6B2 z odległości 400 m. Na podstawie rozszerzonej łuski naboju 7,62 × 39 mm opracowano 9 mm pocisk poddźwiękowy o masie 16g i prędkości początkowej około 300 m/s.