Wersje SP-5 – pocisk o masie 16,0 g (235 granów) z niewielkim rdzeniem stalowym i rdzeniem ołowianym. Opracowany został przez Nikołaja Zabielin jako nabój snajperski 7N33. SP-6 – pocisk przeciwpancerny o masie 16,2 g (250 granów) z wystającym z czoła pocisku rdzeniem z węgliku wolframu. Opracowany przez Jurija Folova. Ma dużą zdolność przebijania: 8 mm płyta stalowa na 100 m; 6 mm stali lub 2,8 mm tytanu + 30 warstw kevlaru na 200 metrów lub 2 mm stali na 400 m. Kamizelkę kuloodporną klasy IIIA przebija na 300 m. Pociski te są znacznie droższe i mniej celne niż SP-5. PAB-9 – pocisk przeciwpancerny o masie 17,3 g (ok. 255 granów) z rdzeniem stalowym, utwardzanym. Naboje te są tańsze i mniej celne od SP-6.
Nabój ze snajperskim pociskiem SP-5 daje na 100 m skupienie serii 5 pocisków w kole o średnicy 70mm. Teoretyczny zasięg broni wynosi 300–400 m, jednak w praktyce sprowadza się do mniej niż 200 m z uwagi na balistykę ciężkiego i wolnego pocisku – tor lotu jest podobny do pocisku z naboju sportowego „long” kalibru 5,6 mm .22 LR. Uważa się, że zachodnim odpowiednikiem tej amunicji jest .338 Whisper subsonic.