Wydarzenia te przeszły do historii jako krwawa łaźnia sztokholmska (Stockholms blodbad).
W efekcie krwawej rozprawy z przeciwnikami Chrystiana II doszło do powstania przeciw Duńczykom, na którego czele stanął Gustaw Eriksson (Waza). 6 czerwca 1523 roku zgromadzone w Strängnäs stany Szwecji ogłosiły go królem pieczętując tym opuszczenie przez Szwecję unii kalmarskiej.
Lata 1523–1613 thumb|left|300px|Wjazd Gustawa Wazy do Sztokholmu w 1523 roku. Obraz Carla Larssona (1908) Punkt ciężkości państwa szwedzkiego na początku XVI wieku rozłożony był wokół Melaru i północnego Bałtyku. Najważniejsze powiązania skierowane były na wschód, w stronę Finlandii. Na zachodzie Szwecja miała dostęp do Morza Północnego jedynie poprzez wąski korytarz u ujścia rzeki Göta älv, broniony przez twierdzę Älvsborg (na miejscu współczesnego Göteborga). Pozostałe obszary dzisiejszej zachodniej Szwecji należały do Danii i Norwegii. Poprzez kontrolę nad Skanią i Blekinge oraz wyspami Gotlandią i Ozylią władztwo duńskie rozciągało się daleko w głąb Bałtyku. Cieśniny Duńskie, bramy do Morza Bałtyckiego, leżały w samym środku państwa duńskiego i szczególnie Sund, gdzie pobierano wysokie cła, był mocno strzeżony przez szereg twierdz na obu jego brzegach.