„Chimerą”.
Działalność w dziedzinie historii, archeologii i etnografii Jest autorem wielu prac naukowych historycznych i krytycznych. Jego specjalnością było badanie kultury dawnych Słowian i jej źródeł. Piastował m.in. stanowisko kierownika działu wykopalisk przedhistorycznych Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie (1906–1919). Uważany za jednego z prekursorów rodzimowierstwa słowiańskiego w Polsce. Wychował kontynuatora, którym był Stanisław Wocjan.
Wawrzeniecki jako historyk opublikował szereg polskich dokumentów z kościelnych procesów i egzekucji kobiet, głównie posądzanych o czary. Dokumenty te miały być według jego deklaracji odkryte przezeń w archiwach sądowych lub kościelnych, zwykle jako relacje świadków danych wydarzeń. Historyk, profesor Janusz Tazbir analizując język dokumentów, zwracając uwagę na niepodawanie przez Wawrzenieckiego miejsca ich przechowywania, a także weryfikując dane z nich pochodzące z innymi archiwaliami epoki, uznał, że są to fałszerstwa Wawrzenieckiego, polegające albo na zmyśleniu całego wydarzenia (np. proces 21 kobiet w Nieszawie w 1721), albo na opisaniu znanego z innych źródeł przypadku, lecz z fikcyjnym zakończeniem (np. Wawrzeniecki opublikował dokument opisujący spalenie na stosie Nawojki).