Jednocześnie Tazbir zwrócił uwagę, że falsyfikaty Wawrzenieckiego, pisane żywym językiem i zawierające drastyczne opisy, są często przywoływane jako autentyczne dokumenty z epoki zarówno w literaturze popularnej, jak i w niektórych pracach naukowychTazbir J. 2006: Wawrzeniecki i Żagiell jako twórcy falsyfikatów. NAUKA, 3: 45-48.
Był odkrywcą pierwszych na ziemiach polskich zabytków z obsydianu, jak również pierwszego pochówku z okresu wędrówek ludów (VI-VIII wiek). Jako pierwszy odkrył i opisał dobrze zachowane okazy ceramiki z uchami półksiężycowatymi (ansa lunata) i ślady ziemianek. Prowadził wykopaliska na miejscu bitwy pod Racławicami, dokonując jej opisu na podstawie znalezisk.
Poglądy i kontrowersje Jego kontrowersyjne poglądy wywoływały w świecie nauki i wśród artystów wiele sporów, zwłaszcza że Wawrzeniecki miał tendencję do fanatycznej zaciekłości w obronie swoich stanowisk. Brutalna walka środowiskowa doprowadziła do tego, że zwalczało go krakowskie środowisko archeologiczne związane z Akademią Umiejętności (zwłaszcza Włodzimierz DemetrykiewiczJolanta Wrońska-Twardecka, Z historii archeologii polskiej. Warszawski ośrodek archeologiczny na początku XX wieku (cz. III), „Mówią Wieki”, nr 6/1983, s. 29–30, ISSN 0580-0943.), a także malarze skupieni wokół akademii plastycznej i Jana Stanisławskiego.