Wawrzeniecki miał zwyczaj nazywać to środowisko fikcyjnymi pseudoautorytetami pogrążonymi we własnej nicościTadeusz M. Trajdos, Baśń i historia. Wizje malarskie Mariana Wawrzenieckiego, „Mówią Wieki”, nr 8/1982, s. 33–35, ISSN 0580-0943.. Wydał też własnym nakładem broszurę zatytułowaną Odprawa 70-ciu i p. Mehofferowi. Ponure fakty z ewolucji etyki tzw. inteligencji Galicyjskiej.
W 1912 r. opublikował broszurę Dlaczego w 1912 r. zanikło pojmowanie malarstwa historycznego i dziejowego momentu kulturalnego? Bronił w niej fundamentalnego znaczenia historyzmu w malarstwie polskim i ubolewał nad jego wyparciem przez nowe trendy chwalone przez krytyków. Zwalczał bezwzględnie wszystko, co prowadziło do zastąpienia historycznych motywów plastycznych symbolizmem, gatunkiem rodzajowym, zwykłym pejzażem, czy martwą naturą. Tępił więc Stanisława Witkiewicza i jego mocno realistyczne pejzaże, pasję kolekcjonerską (secesja, japońszczyzna) Feliksa Jasieńskiego, nieuctwo i niedołęstwo Młodej Polski, czy symbolizm szkoły Kazimierza Stabrowskiego. Cenił natomiast malarstwo Jana Matejki, uważając tego artystę za geniusza Europy.