Oprócz niego za bardzo wartościowych malarzy uważał Artura Grottgera, Januarego Suchodolskiego, Wojciecha Gersona, Józefa Brandta, Juliusza Kossaka, Maksymiliana Gierymskiego, Józefa Chełmońskiego, a przede wszystkim Henryka Siemiradzkiego.
Afirmując czasy pogańskie Wawrzeniecki stawiał wyraźną cezurę pomiędzy nimi a późniejszym okresem po chrystianizacji. Czasy przedchrześcijańskie uważał za okres żywiołowej, samoistnej, nieskrępowanej i rdzennej kultury, a czasy późniejsze za okres kultury narzuconej represyjnie i niszczącej ciągłość cywilizacji polskiej. Krytykował zarówno kler katolicki, jak i Niemców za wytępienie w Polsce słowiańskiej rodzimości. Potępiał też sztukę gotycką, jako wpływ obcy – zakonny i niemiecki, a renesans, jako małpowanie Włochów i Francuzów. Był reprezentantem totalnej krytyki obcości w kulturze polskiej. Pierwotna słowiańskość jego zdaniem reprezentowała wartości bezcenne, zaprzepaszczone przez interwencję Kościoła.
Publikacje Krwawe widma, ciekawe procesy, tortury i osobliwe egzekucje, Warszawa 1909. Słowianie doby przed- i wczesnohistorycznej (Warszawa, 1910). Tabu u ludu naszego, „Wisła”, 20, 1916/1917, s. 249–257. Znamiona orientalne w kamiennym słupie t.z.