Rozwój przemysłu i rozkwit produkcji na początku XX w. spowodował przeniesienie się części ludności z obszarów wiejskich do miast. Pomimo tego rolnictwo ciągle dominowało w gospodarce. Gospodarka Minnesoty została ciężko dotknięta przez Wielki kryzys, który doprowadził do spadku zarobków wśród rolników, zwolnień wśród górników i wzburzenia klasy robotniczej. Dodatkowym nieszczęściem, które dotknęło zachodnią Minnesotę i obie Dakoty, była susza w latach 1931–1935. Program „New Deal” umożliwił ożywienie gospodarcze. Roboty publiczne i inne programy naprawcze w stanie zakładały pewne prace dla Indian w ich rezerwatach, a Ustawa o reorganizacji Indian z 1934 r. umożliwiła plemionom zorganizowanie własnych władz samorządowych. Dało to Indianom ważny głos w decydowaniu o sprawach stanu oraz promowało większą tolerancję dla obrzędów plemiennych, ponieważ ceremonie religijne oraz język nie był już dłużej tłumiony.