Crawford, The Masorah of Biblia Hebraica Stuttgartensia. Introduction and Annotated Glossary, Cambridge 1998, s. 31.. W tym celu kopiści liczyli poszczególne litery, słowa i wersety. Od nich pochodzą takie oznaczenia jak np. w Księdze Kapłańskiej 8,8 – środkowy werset całej Tory. Ich praca miała także zapewnić odpowiednią i „ortodoksyjną” lekturę tekstu. Świętość tekstu nie pozwalała na jakiekolwiek poprawki w tekście spółgłoskowym, dlatego opracowany cały system różnych oznaczeń w tekście. Najważniejsze z nich to: puncta extraordinaria – 15 miejsc oznaczonych punktami nad literami, oznaczają wątpliwość co do formy albo doktryny nun inversum – 9 miejsc z odwróconym nun; chodzi o wątpliwość co do umiejscowienia danego wersetu sebir – około 350 miejsc w których forma jest inna od spodziewanej i powinna być poprawiona qere–ketib – oznacza: „czyta się” – „pisze się”; bardzo częsty znak w masora parva;