Zamieszkał w Weimarze w radzieckiej strefie okupacyjnej Niemiec.
W Niemczech Wschodnich Thürk podejmował się różnorakich prac zarobkowych, pracował m.in. jako palacz w ministerstwie kultury, gdzie poznał pierwszych uznanych pisarzy. Już w drugiej połowie lat 40. XX wieku rozpoczął pisanie pierwszych krótkich powieści i wierszy. W latach 1946–1948 został zawodowo działaczem Wolnej Młodzieży Niemieckiej, a następnie przystąpił do NSPJ, Niemieckiej Socjalistycznej Partii Jedności. W 1947 wstąpił do Roboczego Koła Młodych Autorów Turyngii. Rozpoczął pracę jako fotoreporter, zdobywając umiejętność profesjonalnego obchodzenia się z aparatem fotograficznym. W 1948, podczas Kongresu Niemiecko-Polskiego Pojednania, poznał polskiego poetę Tadeusza Borowskiego. Przyjaźń między nimi ukształtowała ostatecznie światopogląd Thürka oparty na świadomym, ludzkim i apolitycznym pojednaniu obu narodów. W 1950 opublikował swoją pierwszą książkę, opowiadanie pt. „Nacht und Morgen”, a sześć lat później ukazała się jego pierwsza powieść – „Die Herren des Salazes”.