Konsekwencją tego wydarzenia (nazwanego następnie „sprawą Pawskiego”) było zarzucenie planów dokonania pełnego przekładu Biblii na współczesny język rosyjski oraz ograniczenie prowadzenia przez rosyjskich duchownych prawosławnych badań biblistycznych. Cerkiewni cenzorzy, obawiając się zarzutów o działanie wbrew wytycznym Synodu, w kolejnych latach wielokrotnie uniemożliwiali druk tekstów, w których znalazła się choćby parafraza wersetów biblijnych w języku rosyjskim.
Archimandryta Makary był rosyjskim misjonarzem. Już w wieku 7 lat tłumaczył na łacinę krótkie teksty rosyjskie, a mając 20 lat znał m.in. język hebrajski, niemiecki i francuski. Makary w latach 1830–1844 ewangelizował Ałtaj, inicjując działanie rosyjskiej misji w tym regionie. W tym też okresie przetłumaczył na miejscowe języki wszystkie Ewangelie, część Dziejów Apostolskich oraz część Psalmów. Makary chciał zreformować działalność misyjną w Rosji. Jego zdaniem, zanim chrześcijaństwo będzie mogło dotrzeć do rosyjskich muzułmanów czy żydów, Kościół musi zakładać szkoły i rozpowszechniać Biblię po rosyjsku. Do roku 1839 Makary przełożył Księgę Izajasza i Księgę Hioba. W tym też roku Makary nie otrzymał od synodu pozwolenia na tłumaczenie Starego Testamentu na j. rosyjski.