zorganizował Zespół Badawczy Technologii Agrolotniczych (później Instytut Agrolotnictwa) oraz uruchomił w Olsztynie jedyną w Polsce agrolotniczą specjalność studiów. W ramach swoich badań zajmował się m.in. efektywnością wykorzystania techniki lotniczej do nawożenia mineralnego oraz siewu. Zorganizował na potrzeby naukowe i dydaktyczne lotnisko oraz poligon badawczy przy Kętrzyńskim Zjednoczeniu Rolniczo-Przemysłowym. Zainicjował serię konferencji naukowych poświęconych agrolotnictwu i współredagował periodyk „Problematyka badań agrolotniczych”. Współpracował z polskimi instytucjami lotniczymi i rolniczymi, a także ośrodkami naukowymi spoza kraju, głównie z krajów tzw. demokracji ludowej.
Wchodził w skład Komitetu Techniki Rolniczej i Komitetu Uprawy Roślin Polskiej Akademii Nauk, Rady Naukowej Instytutu Lotnictwa, zarządu olsztyńskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego. Był również biegłym sądowym w zakresie szkód w rolnictwie. Ogłosił jako autor lub współautor przeszło 100 prac, m.in. Stosowanie samolotów i śmigłowców w rolnictwie (w Węzłowe zagadnienia rolnictwa ziem północno-wschodniej Polski, 1980), Lotnictwo rolnicze (w Podstawowe problemy współczesnej techniki, 1980), Wykorzystanie samolotów do prac agrotechnicznych (w Podstawy agrotechniki, 1983).