W końcu unieważnił on edykt nantejski, zakazał wiary reformowanej oraz zabronił hugenotom ucieczki z Francji. Pomimo tego zakazu, obronie swej religii tysiące osób odważyło się na emigrację. Wielu z nich, którym dopiero po wielu nieudanych próbach ucieczki udało się wydostać z Francji bez środków do życia, zostało najpierw przyjętych w Szwajcarii. Stamtąd ciągnęli do przyjmujących ich w wielu przypadkach z otwartymi rękoma niemieckich miast, a także aż na Prusy Wschodnie i do Rosji.
W Offenbachu, który był małą rybacko-chłopską osadą (500 mieszkańców) książę Ernst I, hrabia rodu Isenburg-Büdingen-Birnstein zamiast wyznania luterańskiego (augsburskiego) wprowadził wyznanie reformowane. Przy jego pomocy już w 1596 powstała założona przez uchodźców gmina walońsko-reformowana. Jednakże przetrwała tylko do 1599, gdyż przeszła potem w nową parafię walońską w pobliskim Hanau.
W latach 1609–1633 hrabia Wolfgang Ernst I zezwolił kalwińskim ewangelikom z Frankfurtu nad Menem na celebrowanie nabożeństw reformowanych w Offenbachu, gdyż konserwatywna i skrajnie luterańska rada Frankfurtu zakazała na terenie tego wolnego miasta Rzeszy jakichkolwiek nie-luterańskich nabożeństw.