Fryderyk Wilhelm, elektor Brandenburgii już w 1685 udzielił francuskim uciekinierom azylu, gdyż miał nadzieję przy ich pomocy odbudować zniszczony wojną trzydziestoletnią kraj. Hrabia Johann Philipp (wnuk Ernsta I) natomiast zwlekał z udzieleniem azylu uchodźcom do 1698 roku, mimo iż sąsiadujący z Offenbachem, Frankfurt od 1680 był ważnym punktem przystankowym dla uciekających hugenotów. Gdy w 1698 szwajcarskie kantony ze względu na ogromne koszty utrzymania uchodźców wydały edykty o ich wydaleniu z kraju, posłaniec francuskiej grupy uchodźców religijnych, Capitain de Calmelz prosił Hrabiego o przyjęcie do korzystnie położonego Offenbachu, ten okazał się wielkoduszny. Zapewnił Francuzom wszelkie prawa i przywileje, przyjął ich na równych zasadach, tzn. nie musieli płacić - w przeciwieństwie do wielu innych niemieckich miast, specjalnych podatków. W 1699 roku, lista wiernych parafii liczyła 46 rodzin.
Dziewiątego lipca 1699 pastor Isaac de Bermond poprowadził pierwsze nabożeństwo w Offenbachu. Zaraz po nim nastąpiły wybory do pierwszego konsystorium i zarazem utworzenie parafii, według zasad Discipline des Eglises réformées de France z 1660, którą uchodźcy przywieźli ze sobą z ojczyzny.