Sektor prywatny nie finansuje produkcji dóbr publicznych w takim stopniu, by popyt obywateli na te dobra został w pełni zaspokojony, dlatego potrzebna jest interwencja władz państwowych, która wpłynie za zrównanie się korzyści społeczeństwa z krańcowymi kosztami. Ocenienie zasięgu konieczności takiej interwencji ułatwia analiza korzyści zewnętrznych oraz kosztów zewnętrznych, które pojawiają się w sytuacji, gdy decyzje produkcyjne i konsumpcyjne danej jednostki gospodarczej mają bezpośredni wpływ na produkcję i konsumpcję innych jednostek. Przykładem korzyści zewnętrznych jest korzystanie z funkcjonowania służby zdrowia, zaś przykładem kosztów zewnętrznych – koszty związane z zanieczyszczaniem środowiska naturalnego. Państwo poprzez rozwinięty aparat regulacyjny może wpływać na określone zachowania obywateli i podmiotów gospodarczych. Może np. – na mocy obowiązującego prawa – skłonić dane przedsiębiorstwo, które zanieczyszcza środowisko, by w kalkulacji kosztów uwzględniło nie tylko swoje koszty krańcowe, które wynoszą zero i duże korzyści krańcowe (tańszy proces produkcyjny), ale również ogromne koszty zewnętrzne obywateli z tytułu zanieczyszczenia środowiska i zerowe korzyści zewnętrzne. Państwo może również poprzez rozwinięty system dotacji stymulować rozwój małorentownych dziedzin sektora publicznego czy np.