Na konferencji haskiej w 1907 uchwalono II konwencję haską nazwaną Konwencją Drago – Portera zakładającą rozwiązanie kompromisowe pomiędzy doktryną Drago a propozycjami składanymi przez delegata USA – Horace’a Portera, ściśle określając warunki użycia siły w razie niewywiązywania się ze swych zobowiązań przez kraj zadłużony; Użycie siły w stosunkach międzynarodowych; limitacja jej stosowania. Kolejną decyzją jaka zapadła na III Konferencji było powołanie Międzynarodowej Komisji Prawniczej, przed którą postawiono zadanie opracowania amerykańskiego kodeksu prawa publicznego i prywatnegoPrace Komisji rozpoczęły się w czerwcu 1912. IV Konferencja – 12 lipca – 30 sierpnia 1910 – Buenos Aires – uwzględniając istniejący do tej pory wymóg, iż przedstawiciele państwa latynoamerykańskiego musiał być akredytowany w Waszyngtonie wprowadzono zasadę, iż rząd państwa nieuznawany przez USA może upoważnić jednego z członków Rady Kierowniczej Biura Międzynarodowego do reprezentowania jego interesów, przez co ten dysponował dwoma głosami. Utrzymano natomiast zasadę, wedle której Radzie Kierowniczej przewodził zawsze amerykański sekretarz stanu. Ponadto przekształcono Międzynarodową Unię Republik Amerykańskich w Unię Republik Amerykańskich, a Międzynarodowe Biuro Republik Amerykańskich w Unię Panamerykańską.