Traktat wskazywał konkretny sposób postępowania w razie zaistnienia kwestii spornych, potępiał nazbyt rozwijane zbrojenia oraz ustanawiał dwie komisje stałe mające powołać specjalną komisję badawczą w razie zaistnienia konfliktu. VI Konferencja – 16 stycznia – 20 lutego 1928 – Hawana – jedną z głównych omawianych spraw była kwestia stosowania interwencji zbrojnych. Mimo protestów części państw latynoamerykańskich ostatecznie przeforsowano projekt Stanów Zjednoczonych dopuszczający prawo do stosowania interwencji czasowej w szczególnych przypadkach. Ponadto decyzją 21 państw uchwalono tzw. kodeks Bustamantego dotyczący międzynarodowego prawa prywatnego. Przyjęto również Konwencję w sprawie Unii Panamerykańskiej, Konwencję panamerykańską o położeniu prawnym cudzoziemców oraz Konwencję panamerykańską o prawach i obowiązkach państw w razie wojny domowej. VII Konferencja – 3 grudnia – 26 grudnia 1933 – Montevideo – pojawiły się liczne głosy na temat potrzeby zwiększenia współpracy w zakresie rozwiązywania problemów ekonomicznych i społecznych, postulując tym samym ograniczenie debat nad kwestiami stricte politycznymi.