Dążyli oni do pełnej rehabilitacji kardynałów z rodu Colonna i opowiadali się za przyjęciem ugodowej polityki wobec Francji. Winą za ostatnie niepowodzenia Stolicy Apostolskiej obarczali Bonifacego VIII, który ich zdaniem swoją nieustępliwością niepotrzebnie wywołał konflikt z królem.
Przebieg konklawe i wybór Klemensa V Kardynałowie zebrali się w Perugii na konklawe 10 lipca 1304, trzy dni po śmierci Benedykta XI. Początkowo brało w nim udział 18 kardynałów, Walter Walterburn dotarł dopiero 29 listopada 1304zob. Eubel, s. 13, przyp. 12; Finke, s. 281.. Z uwagi na fakt, że nie wszystkie obrzędy związane z jego nominacją kardynalską zostały dopełnione, powstał problem, czy ma on prawo do udziału w konklawe. Dziekan Świętego Kolegium Boccamazza zadecydował jednak o dopuszczeniu angielskiego dominikanina do głosowania. Liczba elektorów wzrosła zatem 19, jednak po Bożym Narodzeniu wskutek chorób czterech kardynałów zostało zmuszonych do opuszczenia obrad na stałe, redukując tę liczbę do piętnastuSede Vacante 1304-1305. Byli to Giovanni Boccamazza, Matteo Orsini Rosso, Riccardo Petroni i Walter WalterburnMansi, col. 125-126;