Alfred Tauber (ur. 5 listopada 1866 w Bratysławie, zm. 1942 w Terezinie) – słowacki matematyk.

Życiorys W roku 1884 rozpoczął studia na Uniwersytecie Wiedeńskim. Interesował się głównie matematyką, chociaż studiował także szeroki zakres tematów, obejmujący fizykę, filozofię i ekonomię polityczną. Pisał doktorat pod kierunkiem Gustava von Eschericha, ale był także pod silnym wpływem Emila Weyra. Swoją rozprawę doktorską pod tytułem Über einige Sätze der Gruppentheorie przedstawił i obronił na Uniwersytecie Wiedeńskim w roku 1888. Intencją Taubera było opublikowanie swojej pracy doktorskiej, lecz w rzeczywistości nigdy to nie nastąpiło. Kontynuował studia w Wiedniu aż do uzyskania habilitacji. W 1891 r. przedstawił swoją dysertację pod tytułem Über den Zusammenhang des rellen und imaginären Teiles einer Potenzreihe. Została ona opublikowana jako 40-to stronicowy artykuł w Monatsh. Math. Phys. w tym samym roku. Następnie został wykładowcą w Wiedniu. Wykładał teorię szeregów, szeregów trygonometrycznych i teorię potencjału. Opublikował prace takie, jak Über die Neumann'sche Methode des arithmetischen Mittels (1894),Über das Poisson'sche und das demselben conjugierte Integral (1895), Über die Newton'sche Näherungsmethode (1895), and Druckfehlerberichtigung: über das Poisson'sche und das demselben conjugierte Integral (1895).