W roku 1895 rozpoczął wykładanie matematyki w ubezpieczeniach. Ten temat nie bardzo go interesował, jednak musiał to robić ze względów finansowych, jako pracownik naukowy zatrudniany przez uczelnię. W 1899 dostał możliwość dorobienia do pensji dzięki wykładom matematyki ubezpieczeniowej na Uniwersytecie Technicznym w Wiedniu. W 1901 uzyskał tytuł Honorardozent na tej uczelni. Jednakże główny dochód Taubera pochodził z zajmowanego przez niego stanowiska głównego matematyka w wiedeńskim towarzystwie ubezpieczeniowym Phönix.
W 1897 udowodnił twierdzenie odwrotne do twierdzenia Abela. G.H. Hardy i J.E. Littlewood wprowadzili na jego cześć określenie tauberowski dla grupy podobnych twierdzeń odwrotnych. W przeciwieństwie do twierdzeń typu abelowskiego twierdzenia tauberowskie są efektywne. Zajmował się również równaniami różniczkowymi oraz badał zagadnienia związane z funkcją gamma.
Zmarł 26 lipca 1942 r. w obozie koncentracyjnym w Theresienstadt.
Bibliografia A. Tauber, Ein Satz aus der Theorie der unendlichen Reihen, Monatsh. Math. u. Phys.