HMS „Bluebell” razem z 200 rozbitkami na pokładzie udał się bezpośrednio do Clyde, przybył tam 20 października.
Konwój SC-7 stracił 20 z 35 statków, łączna pojemność zatopionych statków wynosił 79 592 BRT.
Czarne dni 19 października do wybrzeży Wielkiej Brytanii dotarł konwój HX-79, był to nowy cel U-Bootów. Tej nocy zatopiły 12 statków z konwoju nie ponosząc przy tym żadnych strat własnych. Strata 28 statków w ciągu 48 godzin uczyniła dni 18 i 19 października najgorszymi dla aliantów w całej kampanii atlantyckiej.
Wnioski SC-7 był drugim konwojem zaatakowanym przez „wilcze stado”; taktyka zorganizowanego i skoordynowanego ataku U-Bootów przyniosła druzgocące zwycięstwo. Działania eskorty były nieskoordynowane, przez co była ona nieefektywna. Okręty nie pracowały razem, nie posiadały wspólnego planu działania.
Bibliografia Paul Lund, Harry Ludlam: The Night of the U-Boats (1973) Stephen Roskill: The War at Sea 1939–1945 Vol I (1954) ISBN (none) Dan van der Vat: The Atlantic Campaign (1988) Arnold Hague: The Allied Convoy System 1939–1945 (2000). ISBN (Canada) 1 55125 033 0. ISBN (UK) 1 86176 147 3
Kategoria:Bitwy II wojny światowej na Atlantyku Kategoria:Konwoje morskie w 1940