Matka Witolda podjęła następnie pracę w charakterze profesora w lwowskim konserwatorium, udzielając lekcji gry na fortepianie, zaś ojciec założył spółdzielnię prowadzącą dezynfekcję aparatów telefonicznych.

Pod okupacją sowiecką we Lwowie Witold Bardach podjął naukę w gimnazjum, w trakcie której uczestniczył w 3-tygodniowej wycieczce do Kijowa, Moskwy i Leningradu. W połowie 1940 zrezygnował z tej edukacji i na podstawie sfałszowanych dokumentów (mając faktycznie 14 lat wyrobił sobie nowe, imitujące wiek 17 lat), został przyjęty do Instytutu Sztuk Plastycznych, zaś po wyproszeniu skierowano go od razu na wydział rzeźby (kierowanej przez prof. Mariana Wnuka) z pominięciem nauki przewidzianej na pierwszym roku. Już wtedy utrzymywał się samodzielnie wykonując prace plastyczne, w tym portrety Lenina. Po ataku Niemiec na ZSRR z 22 czerwca 1941, wkroczeniu Niemców do Lwowa i nastaniu okupacji niemieckiej sytuacja rodziny Bardachów diametralnie się zmieniła z powodu ich żydowskich korzeni. Zostali objęci obowiązkiem noszenia na ramieniu opaski z Gwiazdą Dawida. Pomimo tego on sam, polegając też na swoim aryjskim wyglądzie, śmiało i butnie zachowywał się w sposób przystający do okupantów. Na co dzień zajmował się zbytem majątku rodzinnego w celu późniejszych zakupów artykułów żywnościowych.