Poezja Gippius O wiele bardziej jaskrawym i spornym niż debiut z okresu prozy, był debiut poetycki: wiersze opublikowane w „ Zwiastunie północy” - „Pieśń (Песня)”( „Potrzeba mi tego czego nie ma na świecie (Мне нужно то, чего нет на свете...)”) i „Poświęcenie” (Посвящение) z wersem „ Kocham siebie, tak jak kocham Boga” od razu zdobyły skandaliczną sławę. Jak pisał jeden z krytyków, jej wiersze to wcielenie duszy współczesnego człowieka: rozkawałkowanego, często refleksyjnie bezsilnego, ale zawsze rwącego się do działania, wiecznie strwożonego, nieznajdującego w niczym ukojenia i nigdy nie dającego się uspokoić''. Jakiś czas później, jak sama przyznała, „wyparła się dekadentyzmu” i całkowicie przyjęła idee Mereżkowskiego - przede wszystkim sztuka, co stało się jedną z centralnych wyznaczników rodzącego się rosyjskiego symbolizmu. Jednakże stereotypy, które do niej przywarły („dekadencka madonna”, „szatanica”, „biała diablica” i inne) prześladowały ją jeszcze przez wiele lat.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Zinaida Gippius · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.