Jej ojciec, Nikołaj Romanowicz Gippius, był znanym prawnikiem, a w swoim czasie oberprokuratorem Senatu Rządzącego; matka Anastasija Wasiliewna, de domo Stiepanowa, była córką oberpolicmajstra (szefa policji) miasta Jekaterynburga. Rodzina była zależna od pracy ojca i często się przeprowadzała, z tego powodu ani Zinaida, ani jej siostry nie uzyskały pełnego wykształcenia. Od czasu do czasu uczęszczała do różnych instytucji naukowych, do egzaminów głównie przygotowywała się z guwernantkami.
Przyszła poetka zaczęła pisać wiersze w wieku 7 lat. W datowanym na 1902 rok liście do Walerija Briusowa wspominała: „W 1880 roku, to jest kiedy miałam 11 lat, pisałam już wiersze (przy czym bardzo wierzyłam w «inspirację» i starałam się pisać tak, by nie odrywać pióra od kartki). Moje wiersze wszystkim zdawały się 'perwersyjne', ale nie kryłam się z nimi. Powinnam wyjaśnić, że przy tym wszystkim zupełnie nie byłam 'zepsuta', za to bardzo 'religijna'''”. Dziewczynka dużo czytała, prowadziła obszerny pamiętnik, chętnie korespondowała ze znajomymi i przyjaciółmi ojca. Generał N.S. Draszusow () jako jeden z pierwszych zwrócił uwagę na talent Gippius i polecił jej zająć się literaturą na poważnie.