Do protestu nawoływali szczególnie dotknięci ordonansami dziennikarze z młodym Thiersem na czeleJournalists’ Protest of 26 July, [w:] J. Stewart, op.cit., s. 167.. Karol X, całkowicie zaskoczony sytuacją, zarządził jednak zbrojne stłumienie zamieszek.

28–29 lipca Królewskie apele o zdecydowaną walkę z buntownikami nie dały jednak rezultatów. Żołnierze przechodzili na stronę powstańców, którzy błyskawicznie opanowali miasto. 28 lipca zdobyli gmach-symbol – paryski ratusz. Wówczas dopiero do akcji wkroczyła liberalna burżuazja. Na jej czele stanęli bankier Jacques Laffitte oraz Marie Joseph de La Fayette, którzy – wbrew woli domagających się republiki powstańców – znaleźli kandydata na nowego króla w osobie Ludwika Filipa Orleańskiego. Udało im się przekonać część niezdecydowanych, iż monarchia z nim będzie „najpiękniejszą z republik”J. Baszkiewicz, Kultura rewolucyjna we Francji XIX wieku, [w:] Francja nowożytna, Warszawa 2002, s. 215.. W sierpniu Ludwik Filip został zaprzysiężony po przysiędze na zrewidowaną kartę.