thumb|left|Uszkodzony tunel metra w pobliżu stacji Wittenbergplatz (1945) Po trudnych negocjacjach z miastem Charlottenburg nie zdecydował się na podniesienie linii kolejowej na Tauentzienstraße, ale budowę podziemnej linii kolejowej i odległość do kolana (dzisiejsza Ernst-Reuter-Platz). Na przykład nie można spełnić wymogu ukończenia trasy do 1 stycznia 1900 r. Nowo zastąpione najwyższe kierownictwo berlińskiego wydziału budownictwa spojrzało na temat podziemia ze znacznie większą przychylnością. Ponieważ metro oczywiście nie uszkodziło wówczas nowego systemu kanalizacyjnego, zaplanowano podziemny węzeł do Potsdamer Platz powstać. W każdej chwili możliwe było dalsze rozszerzenie dawnego centrum Berlina. Zatwierdzenie przez państwo zmian w planowaniu przeszło do Hochbahngesellschaft w suplemencie 1 listopada 1900 r.
Ogólny projekt kolejki nadziemnej i podziemnej miał teraz 10,1 km długości. Większość trasy, około ośmiu kilometrów, miała zostać zbudowana na wiaduktach i łączących jedenaście podwyższonych stacji. Ponadto były dwa kilometry tunelu z trzema stacjami metra. Planiści w tym czasie nie wyobrażali sobie, że będą później potrzebne pociągi 8-wagonowe, mieli perony zbudowane o długości 80 metrów. To wystarczyło dla pociągów 6-wagonowych.