We wrześniu 1939 zameldował się do służby. Formalnie został przydzielony do sztabu Armii „Pomorze” na doradcę gen. W. Bortnowskiego, ale wobec beznadziejnego położenia armii nie odegrał żadnej roli. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji. Od września 1939 do stycznia 1940 był przewodniczącym Wojskowego Trybunału Orzekającego w Paryżu. Od 19 sierpnia 1940, po ewakuacji do Anglii, przebywał w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. 2 stycznia 1942 otrzymał status generała w stanie nieczynnym.
W listopadzie 1946 wrócił do Polski. Początkowo mieszkał w Cieplicach, a następnie w Szczawnicy. Pracował w Funduszu Wczasów Pracowniczych. Zmarł 21 sierpnia 1963 w Cieplicach Śląskich. Został pochowany w Nowym Targu.
Życie prywatne Był przyrodnim bratem Aleksandra Ładosia. W 1906 zawarł związek małżeński z Franciszką Kafką de Sittaheim, z którą miał troje dzieci: Jana (1906–2005), Szarlotę (ur. 1908) i Konrada (ur.