Na przykład bunkier Nanpo (kwatera główna lotnictwa marynarki wojennej obszaru wysp południowych), który znajdował się na wschód od lotniska numer 2, miał wystarczająco dużo żywności, wody i amunicji, aby Japończycy mogli utrzymać się w nim nawet przez trzy miesiące. Bunkier miał głębokość ok. 27 m i tunele biegnące od niego w różnych kierunkach. Wewnątrz kompleksu znajdowało się około pięciuset 200-litrowych beczek wypełnionych wodą, naftą i olejem opałowym do generatorów. Generatory zasilane paliwem umożliwiały działanie radia i oświetlenia pod ziemią.
Do 19 lutego 1945 roku, kiedy Amerykanie wylądowali na wyspie, wykopano 18 km z zaplanowanej sieci 27 km tuneli. Oprócz bunkra Nanpo znajdowały się tam liczne centra dowodzenia i koszary o głębokości 75 stóp. Tunele umożliwiały niezauważone przemieszczanie się wojsk do różnych pozycji obronnych. Na całej wyspie rozmieszczono setki ukrytych stanowisk artyleryjskich i moździerzowych zabezpieczonych minami lądowymi. Wśród japońskiego uzbrojenia znajdowały się moździerze kal. 320 mm i różne rodzaje rakiet. Niemniej jednak japońskie zaopatrzenie było niewystarczające. Wojskom dostarczono tylko ok. 60% przydziałowej amunicji, wystarczającej na jedno starcie z jedną dywizją, a także żywność i paszę dla koni wystarczającą na ok.