cztery miesiące.
Rozmieszczono także licznych japońskich snajperów oraz zakamuflowane stanowiska karabinów maszynowych. Kuribayashi specjalnie zaprojektował obronę tak, aby każda część Iwo Jimy była narażona na japoński ogień obronny. Otrzymał również garstkę pilotów kamikaze do użycia przeciwko flocie wroga; na skutek ich ataków podczas bitwy zginęło 318 amerykańskich marynarzy. Jednak wbrew jego woli przełożeni Kuribayashiego na Honsiu nakazali mu wzniesienie kilku umocnień na plaży.
Od 15 czerwca 1944 roku Marynarka Wojenna USA i Siły Powietrzne Armii USA rozpoczęły bombardowania morskie i naloty na Iwo Jimę, które miały stać się najbardziej intensywnymi w całej wojnie na Pacyfiku. Obejmowały one kombinację ostrzału artyleryjskiego z morza i bombardowań lotniczych, które trwały w sumie przez dziewięć miesięcy. Będąc nieświadomymi systemu obrony tunelowej Kuribayashiego, amerykańskie dowództwo założyło, że większość japońskiego garnizonu została zabita przez ciągłe bombardowania.