Podczas dwuletnich rządów koalicji Republikańskiej Partii Radykalnej i CEDA dążono do zniszczenia ruchu anarchosyndykalistycznego, prześladując jego działaczy na terenie całego kraju, zwłaszcza podczas wznieconej w październiku 1934 roku rewolucji. W trakcie jej trwania życie w La Felguera i w dzielnicy El Llano miasta Gijón udało się zorganizować zgodne z wyobrażeniami anarchistów:
W tym okresie do więzień trafiło ok. 30 000 osób. Zwycięski strajk środków komunikacji w Saragossie, który następnie przekształcił się w strajk generalny i trwał ponad 2 tygodnie doprowadził do zawiązania sojuszu pomiędzy CNT i UGT. Jednakże porozumienie to szybko zerwali i w kolejnych latach nie podejmowali wspólnych działań. Wybory w roku 1936 i brak porozumienia co do postawy związku w nadchodzących wyborach mocno podzieliły CNT. Część członków była zwolennikiem neutralności i nie udzielania poparcia żadnej partii. Inni opowiadali się za oddaniem głosu na Front Ludowy, który w swoich obietnicach wyborczych zapowiadał amnestię dla więźniów. Uważa się, że poparcie anarchistów dla Frontu Ludowego zadecydowało o jego zwycięstwie.
Wojna domowa