Dlatego też stworzono możliwość zawierania nieformalnych związków małżeńskich, które mogły zostać szybko rozwiązane za zgodą małżonków.
Podczas dyktatury Franco
Po zwycięstwie nacjonalistów w 1939 roku związek został zdelegalizowany, a jego majątek przeszedł na własność państwa. W momencie rozwiązania liczył ok. 1 mln członków.
W okresie dyktatury działał w podziemiu współpracując z działaczami związku na emigracji, a do roku 1948 część członków kontynuowała walkę w partyzantce (maquis). Konflikty wewnętrzne osłabiły związek co spowodowało spadek jego popularności wśród społeczeństwa. Ożywienie działalności nastąpiło na początku lat 60. i wiązało się ze zdobywaniem sympatyków wśród katolickich organizacji robotniczych.: Hermandad Obrera de Acción Católica (HOAC) i Juventud Obrera Católica (JOC).
Po śmierci Franco Pierwszy (po 1936 roku) ogólnokrajowy kongres CNT oraz pomniejsze zebrania sympatyków związku odbył się już w 1975 roku Ustalono najważniejsze zasady działalności związku jakimi miał się kierować: odmowa uczestnictwa w wyborach do Rad Pracowników, odrzucenie dotacji państwowych i od osób prywatnych.