Bolesław Czarniawski, ros. Болеслав Болеславович Чарнявский (ur. 27 lipca 1898 w Górze Kalwarii, zm. 26 września 1961 w Moskwie) – polski generał pułkownik artylerii Armii Radzieckiej i generał broni Wojska Polskiego. Brat oficera Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej. W 1916 roku ukończył 10-klasowe gimnazjum w Pskowie, a następnie udał się na studia do Petersburga do Instytutu Politechnicznego.

Do armii rosyjskiej zmobilizowany 3 stycznia 1917 roku i skierowany do Gatczyńskiej Szkoły Oficerskiej, którą ukończył w czerwcu 1917 roku jako chorąży. Do demobilizacji służył w baterii artylerii przeciwlotniczej 45. Brygady Artylerii na Froncie Północnym.

Po rewolucji 1917 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Walczył na frontach wojny domowej, w 1919 roku został ranny.

W 1928 roku ukończył Akademię Wojskową im. M. Frunzego i zajmował wysokie stanowiska w szkolnictwie artyleryjskim. W latach 1935–1938 był dowódcą artylerii 12 Korpusu Strzeleckiego. Aresztowany w czasie "wielkiej czystki", w 1939 roku skazany na śmierć. W 1941 roku z celi śmierci został wysłany na front jako dowódca artylerii 42 Korpusu Strzeleckiego, a następnie dowódca 122 Dywizji Strzeleckiej;