na froncie został ranny w bok. Następnie był dowódcą artylerii 19, 32, 70 i 11 Armii oraz 2 Armii Uderzeniowej. Od 1 maja 1944 był dowódcą Wyższej Szkoły Oficerskiej Artylerii w Barnaule. Generał major z 8 kwietnia 1942 roku, generał porucznik z 7 stycznia 1944 roku.
Od 20 sierpnia 1944 dowódca artylerii Wojska Polskiego, a od 1 marca 1946 roku - Główny Inspektor Artylerii Wojska Polskiego. Generał broni z 3 maja 1945 roku. Położył duże zasługi dla organizacji tej broni w warunkach wojny i reorganizacji po wojnie, mimo to popadł w konflikt z marszałkiem M. Rolą-Żymierskim ówczesnym ministrem obrony narodowej co do znaczenia artylerii w Wojsku Polskim, w wyniku czego 15 marca 1948 roku złożył dymisję i na własną prośbę w październiku 1948 roku powrócił do ZSRR.
Ponieważ był narodowości polskiej, uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 9 maja 1945 roku zostało mu nadane obywatelstwo polskie. Podczas pożegnania 6 października 1948 zwrócił marszałkowi Żymierskiemu pismo z informacją o przyznaniu mu obywatelstwa polskiego.
Po powrocie do ZSRR służył w Armii Radzieckiej, w stopniu generała porucznika, m.in. jako dowódca artylerii okręgu wojskowego. Od 1956 roku był komendantem katedry w Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego w Moskwie.
Zmarł 26 września 1961 roku.