W 1611 roku wybito złote monety czterotalarowe, zwane guldridder. Zawierały one 7.495 gramów złota i były kolejną odmianą duńskiego rosenobla. Ponadto wybito ze srebra monety wielotalarowe o nominale od 1 i 1/2 do 6 talarów, zwane talarami szerokimi (breddaler).
W 1618 roku w wyniku kolejnej reformy wprowadzono srebrną koronę równą 128 szylingów, wartą 1 i 1/2 talara. Talar był wówczas równy 85 i 1/3 szylinga, co oznaczało, że zawierał 21,33 gramów czystego srebra.
W 1619 roku podniesiono zawartość srebra w talarze do 25.88 gramów, który odtąd zwano rigsdaler in specie. Obok niego wprowadzono talara obrachunkowego równego 4 markom, nazwanego sleddaler, który był odpowiednikiem dotychczasowego talara lewkowego. Sleddaler zawierał 21.67 gramów srebra.
System pieniężny stał się teraz bardzo skomplikowany, gdyż istniały trzy różne szylingi – skilling (szyling markowy), dalerskilling (dawny szyling) i kronskilling (szyling koronowy) różniące się zawartością srebra. Wprowadzony talar w monecie (daler i mønt) miał wartość 80 szylingów, a talar obrachunkowy (sleddaler) dzielił się na 4 marki po 16 szylingów.