W systemie specie bity talar duński, czyli rigsdaler, zawierał 4/37 marki kolońskiej czystego srebra (czyli około 25.28 gramów).
Na skutek kryzysu doszło do dalszej dewaluacji duńskiej waluty. W czasach Chrystiana VI (1730–1746) mający wartość 1/4 talara rigsort zawierał 5,159 gramów czystego srebra, czyli na 1 talara duńskiego przypadało 20,636 gramów srebra. Jednocześnie pojawiły się pieniądze papierowe jako tzw. rigsbankdalerkuranty, przy czym ustalono kurs, według którego 1 dukat równał się dwóm rigsbankdalerom kurant.
thumb|Srebrna moneta wartości dwóch rigsdalerów z głową króla Chrystiana IX z roku 1868 thumb|Rewers powyższej monety Zniszczenia spowodowanie wojnami napoleońskimi doprowadziły skarb Danii do bankructwa. W miejsce starych pieniędzy trzeba było wprowadzić nowe. W 1813 roku, w następstwie kryzysu finansowego, wprowadzono nowy system walutowy oparty na tzw. talarze bankowym (rigsbankdaler), który dzielił się na 96 bankowych szylingów (rigsbank skilling) i swoją wartością odpowiadał połowie pełnego bitego talara duńskiego (rigsdaler specie) lub 6 rigsdalerom kurantowym. Ponieważ z jednej marki kolońskiej czystego srebra wybijano 18 i 1/2 rigsbanktalera, talar bankowy, który stał się główną walutą Danii, zawierał 12,64 gramów srebra.