W latach 1813–1815 emitowano miedziane monety z napisem „rigsbanktegn” o wartości 2, 3, 4, 6, 12 i 16 szylingów. Od roku 1818 emitowano monety o wartości 1, 2 i 32 szylingów bankowych (rigsbank skilling), a od 1820 roku monety wartości bitego talara (rigsdaler species). Od roku 1826 emitowano złote monety, zwane w zależności od panującego „Frederiks d’Or” lub „Christians d’Or” o wartości 10 rigsdalerów (system duński opierał się wtedy na srebrze). W 1838 roku wprowadzono monety wartości ½ szylinga bankowego.
W latach 1840–1843 wprowadzono monety o nominale 1/5, ½, 1, 2, 3, 4, 8, 16 i 32 bankowych szylingów (rigsbank skilling), 1 bankowego rigsdalera (rigsbankdaler) i 1 bitego talara (rigsdaler species). Monety wartości 4 bankowych szylingów i 1 bankowego rigsdalera znalazły się także w systemie walutowym Szlezwiku-Holsztyna, w którym na jednego bitego talara (speciethaler) równego bitemu talarowi duńskiemu przypadało 60 miejscowych szylingów kurantowych (schilling courant). W prowincji tej bito także monety wartości 1¼, 2½, 5, 10 i 30 szylingów kurantowych.