W grudniu 1942 został skazany przez konspiracyjny Sąd Kierownictwa Walki Cywilnej na karę nagany.
Podczas wybuchu powstania warszawskiego znajdował się na Pradze, służył w Armii Krajowej w obwodzie Warszawa-Praga pod pseudonimem Pik. We wrześniu 1944 trafił do obozu przejściowego w Pruszkowie, gdzie pracował w sanitariacie obozowym.
Po wojnie przeszedł weryfikację przed ZASP i za występy w teatrach jawnych został ukarany naganą, półrocznym zawieszeniem w prawach członka ZASP oraz karą pieniężną. W 1945 grał w Teatrze Miejskim w Lublinie, w 1946–1948 w Łodzi w teatrach Syrena i Osa, po czym wrócił do Warszawy. W latach 1948–1950 występował w Teatrze Polskim, w 1950–57 w Teatrze Domu Wojska Polskiego i Teatrze Dramatycznym, od 1957 znowu w Teatrze Polskim. Grał m.in. Walerego Łukasińskiego w Nocy listopadowej, Upiora w Weselu, Dolskiego w Wielkim człowieku do małych interesów, Inkwizytora w Beatrix Cenci, Księcia Kornwalii w Królu Learze.
Nadal występował także w filmach. Grał m.in. Wojtana w Ulicy Granicznej (1949), Rotmistrza w Lotnej (1958), Majora w Zezowatym szczęściu (1960) oraz Powałę z Taczewa w Krzyżakach (1960), pierwszej polskiej superprodukcji. Rola Rotmistrza w Lotnej była jego ostatnią pierwszoplanową rolą filmową.