Podobne skojarzenia nasunęły się Timowi O'Neilowi z magazynu PopMatters: „Okładka jest obiecująca: czarno-biały ekspresjonizm, kształty i smugi czarnego tuszu nałożone na abstrakcyjną fotografię - z wyglądu fantomowe kartki do rozdarcia. Natychmiastowe skojarzenia są zachęcające: podobną okładkę miał (elektroniczny) debiut Underworld, Dubnobasswithmyheadman z 1993 roku. (…) A jednak Oblivion With Bells nie jest powrotem do formy, a widmo cmentarzyska unosi się groźnie. Wydaje się, że duet potwierdził najgorsze obawy swoich fanów, iż stopniowo malejąca trajektoria kariery zapowiadana na A Hundred Days Off stała się rzeczywistością. I znów, tak jak w przypadku tamtego albumu, najgorszym aspektem Oblivion With Bells nie jest to, że jest to pod jakimkolwiek względem zła płyta, a jedynie przeciętna, doskonale nadająca się do użytku i obfitująca w tyle samo drobnych przyjemności, jak i zaskakujących wpadek, ale tak samo błyskawicznie zapominana i cholernie nieistotna. (…) Nie ma nic tak smutnego, jak widok niegdyś świetnego zespołu, który popada w długą starość” – podsumował autor.