Pośrednie rywalizacja pomiędzy Kościołem bizantyjskim a rzymskim o strefy wpływów w Europie, szczególnie na Słowiańszczyźnie różnice religijne (kwestia używania przaśnego chleba w Eucharystii, czyśćca, liczby sakramentów, celibatu księży, postu w soboty, noszenia zarostu przez duchownych etc.) różnice organizacyjne (cezaropapizm na Wschodzie), spór o prymat papiestwa na Zachodzie (na Zachodzie głoszono prymat papieża, a Wschód podkreślał zasadę pentarchii – współpracy pięciu biskupstw: Rzymu, Konstantynopola, Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimy) i prawne (na Zachodzie uznawano papieskie dekretały, na Wschodzie konstytucje cesarskie) dążenie Rzymu od II połowy IX w. do podporządkowania sobie WschoduT. Wolińska, Rozłam w łonie Kościoła, [w:] Paleologowie, seria: „Dynastie świata”', Warszawa 2011, s. 53.
Bezpośrednie Sytuacja uległa zaostrzeniu w Od papieży wymieniano w dyptychach prawosławnych tylko okazjonalnie. Papieże natomiast ponownie nałożyli poważne kary kościelne, czyli interdykt na Wschód prawosławny, który był coraz mniej prokatolicki. Był to zresztą okres, kiedy na zachodzie Europy pojawiły się postulaty uniezależnienia Kościoła od państwa. Budziło to niepokój cesarza bizantyjskiego, który uznawał się za zwierzchnika Kościoła.