Rozstrzygnięcie konkursu W kwietniu 1991 roku siły powietrzne wybrały konkurencyjny prototyp YF-22 Lockheeda do dalszych prac rozwojowych. Według informacji podanych przez USAF, czynnikiem decydującym była lepsza konstrukcja YF-22 pod względem łatwości obsługi, podatności na modernizacje i nieznacznie mniejszy koszt. Zgodnie jednak ze stwierdzeniem Sekretarza Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych Donalda B. Ricea, wybór bazował na zaufaniu do zdolności zespołu Lockheeda oraz Pratt & Whitney do produkcji samolotu i jego silnika w ramach założonych kosztów. Podkreślając wagę ustalonych planów zespołu Lockheeda, zaprzeczył jednocześnie, aby którakolwiek z konkurujących konstrukcji była bardziej manewrowa lub stealth. W popularnej jednak opinii, dokonany wybór odzwierciedla przedkładanie przez USAF manewrowości ponad właściwości stealth. YF-23 do dzisiejszego dnia posiada dużą ilość nie związanych z konsorcjum Northrop/McDonnell zwolenników, twierdzących że „Czarna Wdowa” nie powinna była przegrać w konkurencji z YF-22 i obok wskazywania na subiektywne piękno tego samolotu, mnożących argumenty które powinny były przemówić za wyborem tej właśnie konstrukcji na Zaawansowany Myśliwiec Taktyczny.