dziobu, powierzchni natarcia skrzydeł, powierzchni tylnych skrzydeł, sterów wysokości i kierunku, miejsc wylotu spalin), zapewniające tej konstrukcji znakomite właściwości stealth. YF-23 był samolotem niezwykle niestabilnym, co w połączeniu z systemem fly-by-wire skutkowało niebywałą zwrotnością. Innym atrybutem skutkującym bardzo wysoką mobilnością była unikalna konstrukcja ogona – zamiast posiadania dwóch sterów kierunku i wysokości (ang. ruders and elevators), YF-23 posiadał ich odchylone od pionu o około 45° w kierunku poziomym połączenie – tzw. usterzenie Rudlickiego. Kształt i struktura skrzydła YF-23 ponadto, powodowały ze samolot ten niejako „ślizga się” w powietrzu ekstremalnie minimalizując w ten sposób tarcia powietrza o powierzchnie kadłuba, co w innych konstrukcjach powoduje jego nagrzewanie i ułatwia wykrycie samolotu za pomocą czujników podczerwieni takich jak Infra-Red Search & Track (IRST).
W trakcie procesu konstrukcji Northrop położył większy nacisk na uzyskanie lepszych właściwości stealth nieznacznym kosztem manewrowości, jednakże i w tym ostatnim zakresie samolot ten – podobnie jak Lockheed F-22 Raptor – znacznie odbiega od wszelkich znajdujących się w użytku współczesnych konstrukcji wojskowych.