Nazwa konstrukcji YF-23 nie otrzymał nigdy oficjalnej nazwy. Nazwa „Black Widow II” została nadana tej konstrukcji przez personel konsorcjum, dla uczczenia samolotu Northrop P-61 Black Widow – pierwszego amerykańskiego samolotu skonstruowanego jako myśliwiec nocny.
Konstrukcja W trakcie rozwoju tego programu jeden z prototypów YF-23 napędzany był silnikami Pratt & Whitney YF119, drugi natomiast posiadał napęd General Electric YF120. Obydwa opracowane zostały na platformie w kształcie diamentu, posiadały ostro nachylone stery kierunkowe i ząbkowany profil tylny. W projekcie YF-23 zaimplementowana została również niezwykle zaawansowana technologia stealth czwartej generacji oraz napęd pozwalający na osiągnięcie prędkości naddźwiękowej bez użycia dopalaczy. W trakcie trwania programu, YF-23 osiągnął maksymalną prędkość 1,8 Ma. Samolot ten posiadał wiele elementów charakterystycznych dla konstrukcji Lockheed SR-71 oraz B-2 Spirit, z tych też konstrukcji zaczerpnięto wiele gotowych rozwiązań. Charakterystyczne było zwłaszcza ogromne nachylenie stateczników pionowych oraz ostre załamanie wzdłuż obu burt. Do dziś unikalnym kształtem jest kształt skrzydeł na planie diamentu oraz podobnie jak w B-2 – cienkie załamania oraz połączenia z kadłubem oraz użycie identycznych kątów powierzchni lotnych (np.