Rozwiązanie to istotnie tłumiło emisje promieniowania podczerwonego oraz bardzo zmniejszało przekrój radarowy ogona (RCS), wykluczało jednak zastosowanie sterowania wektorem ciągu. stealth YF-23 był samolotem o lepszych właściwościach stealth. Połączenie sterów kierunku i wysokości w jeden ruddervator znacząco redukowało wskaźnik RCS – zamiast czterech płaszczyzn o znacznej powierzchni, YF-23 posiadał zaledwie dwie. F-22 posiada natomiast klasyczne usterzenie składające się z dwóch par sterów wysokości oraz kierunku, a więc w sumie większą powierzchnię odbicia fal elektromagnetycznych.
Losy prototypów Po rozstrzygnięciu konkursu obydwa prototypy YF-23 zostały przeniesione z zakładów Northropa do ośrodka NASA w Edwards w Kalifornii. Jeden z nich został następnie użyty przez NASA do prac badawczych, drugi natomiast przez cały czas pozostawał w magazynach ośrodka, przy czym obydwa zostały pozbawione jednostek napędowych. Obydwa także pozostawały w dyspozycji NASA do roku 1996, po czym zostały wypożyczone przez agencje kosmiczną do Western Museum of Flight w Hawthorne w