Z tego względu na górze rozbiegu zlokalizowana jest strefa miejsc startowych, która pozwala na regulację długości najazdu na próg.

Pod względem geometrii, profil rozbiegu składa się z dwóch prostych segmentów połączonych krzywą przejściową w kształcie klotoidy. Typowy kąt nachylenia na początku rozbiegu wynosi 30–35°. Próg jest nachylony w dół pod kątem ok. 10–11°. Do lat 80. XX wieku funkcjonowały progi poziome, które „katapultowały” skoczka w górę.

Regulacja długości rozbiegu W strefie miejsc startowych znajdują się platformy startowe w postaci stopni, na których umieszczana jest belka startowa. Platformy startowe umieszcza się w równych, nie większych niż 40 cm odstępach oraz numeruje kolejno, rozpoczynając od numeru 1 dla najniższej pozycji. Sędziowie, przesuwając belkę do góry lub w dół, mają wpływ na prędkość najazdową, jaką uzyskuje zawodnik. Wynalezienie belki startowej przypisuje się Wolfgangowi Happlemu, od którego nazwiska nazywa się ją czasem belką Happlego (, ), a jej upowszechnienie się przypada na początek lat 90. XX wieku.