Przed wprowadzeniem belki startowej, skok rozpoczynało się startem z bramki startowej. Jednym ze stosowanych systemów regulacji długości rozbiegu były bramki umieszczane z boku rozbiegu na różnych wysokościach, co umożliwiało jury wybór wykorzystywanej w zawodach platformy startowej. Jedną z pierwszych skoczni, na których umożliwiono precyzyjną regulację długości rozbiegu, była Wielka Krokiew w Zakopanem, gdzie w 1962 zamontowano ruchomą platformę startową.

Od 2012 roku do podawanej długości rozbiegu wliczana jest także długość progu.

Zeskok thumb|300px|Zeskok skoczni normalnej na Stadio del Salto Giuseppe Dal Ben w Predazzo, Val di Fiemme (Włochy). Czerwona płachta ograniczona jest czerwonymi liniami oznaczającymi punkt K oraz odległość hill size (HS), niebieska płachta o tej samej długości położona jest od punktu K w górę. Linie ze świerkowych gałązek, rozmieszczone co 5 metrów, wspomagają sędziów i kibiców w ocenie długości skoku Pierwszą częścią zeskoku jest bula, czyli grzbiet skoczni, za którym zaczyna się strefa lądowania. Jeśli narciarz spada tuż za bulą, oznacza to, że nie odbił się w ogóle albo odbił się zbyt wysoko. Kształt profilu buli powinien być tak dobrany, aby najwyższy punkt trajektorii lotu skoczka wypadał w połowie drogi – tym kształtem może być np.