parabola sześcienna.
Strefa lądowania, zwana również strefą bezpieczeństwa, powinna być wyprofilowana w taki sposób, aby osiągane przez zawodników odległości jak najlepiej odzwierciedlały ich umiejętności – założenie to spełnia się wykorzystując wypukły łuk okręgu. W przeszłości jednak były dozwolone skocznie, na których profil strefy lądowania był odcinkiem prostym o jednolitym nachyleniu. Ze strefą lądowania związane są nazwane punkty na profilu skoczni. Strefa rozpoczyna się w punkcie P, przechodzi przez punkt K (nazywany obecnie punktem konstrukcyjnym) i kończy się na punkcie L. Odległość od progu do punktu L nazywana jest rozmiarem skoczni (, HS).
Linia upadku, nazywana również linią kończącą odjazd lub szpalerem choinek, wyznacza granicę między przejściem a wybiegiem – położona jest w pierwszym poziomym punkcie na profilu zeskoku (kąt nachylenia 0°). Jest to linia, do której ocenia się prawidłowy skok i ostatni jego etap – tak zwany odjazd. Do tego miejsca zawodnik nie powinien upaść. Jeżeli to zrobi, sędziowie odejmują punkty za nieprawidłowy odjazd.